Sesin Gelmemesi İçin Ne Yapmalı? Kayseri’de Sessizliğin İçinde Kalan Bir Gün
Sabah Sessizliği ve Boğazımdaki İlk Çatlak
O sabah Kayseri’nin soğuğu odamın camına ince ince işliyordu. Perdeyi araladığımda gri bir gökyüzü vardı, sanki şehir de benim gibi konuşmak istemiyordu. Günlüklerimi yazmaya alışkınım; sabahları uyanır uyanmaz defterime birkaç satır karalarım. Ama o sabah kalemi elime aldığımda bir şey fark ettim: içimde bir ağırlık vardı, ama daha önemlisi… sesim yok gibiydi.
İlk başta önemsemedim. Boğazım kurudur dedim, gece açık pencereyle uyumuşumdur dedim. Ama denediğimde çıkan ses, tanıdığım ses değildi. Kısık, çatallı, sanki benden kopmuş bir parça gibi.
O an içimden geçen şey çok netti: “Sesin gelmemesi için ne yapmalı?”
Ama aslında soru o kadar basit değildi. Çünkü mesele sadece sesim değil, sanki kendimi ifade ediş biçimim de elimden alınmış gibiydi. Konuşamamak, insanın içini tuhaf bir boşluğa düşürüyor. Hele benim gibi duygularını saklamayan biri için bu durum daha da ağır.
O sabah anneme seslenmeye çalıştım. Ağzımı açtım ama çıkan şey fısıltı bile değildi. Annemin yüzündeki endişeyi görünce içim sıkıştı. O an anladım ki bu sadece fiziksel bir durum değildi; beni içten içe korkutan başka bir şey vardı.
Hastalık mı, Yoksa Söylenmeyenler mi?
Gün ilerledikçe sesim tamamen kaybolmadı ama neredeyse yok oldu. Konuşmak için zorladıkça boğazım daha da yanıyordu. İçimde tuhaf bir hayal kırıklığı büyüyordu. Çünkü insan en çok konuşamadığında yalnız kalıyormuş.
Kendime kızdım. “Neden böyle oldu?” diye düşündüm. Soğuk havaya mı aldanmıştım, çok mu bağırmıştım, yoksa uzun zamandır içimde tuttuğum şeyler mi bedenime böyle yansımıştı?
Kayseri’nin o sert rüzgârı dışarıda eserken ben evin içinde kendi sessizliğime sıkışmıştım. Telefonla arkadaşım aradı, açtım ama konuşamadım. Sadece nefesim duyuldu. Karşı taraf önce şaka sandı, sonra ciddileşti.
İşte o an içimde başka bir soru büyüdü: Sesin gelmemesi için ne yapmalı? Sadece fiziksel olarak değil, sanki hayatın içinde de bazı şeyleri susturmak gerekiyordu.
Belki de fazla konuşuyordum. Belki de kendimi hiç dinlemiyordum.
Doktora Gidiş
Öğlene doğru annem beni zorla doktora götürdü. Bekleme salonunda otururken etrafımdaki insanların sesleri bana uzak geliyordu. Herkes konuşuyor, gülüyor, anlatıyordu. Ben ise sadece dinliyordum.
Doktor boğazıma baktığında basit bir şey söyledi: “Ses tellerin yorulmuş, enfeksiyon da var.”
Basit bir cümleydi ama benim için anlamı büyüktü. Çünkü bu, bir süre susmam gerektiği anlamına geliyordu.
“Konuşmayacaksın,” dedi doktor. “Bol sıvı, dinlenme, sıcak içecekler… Sesini zorlamayacaksın.”
O an içimde garip bir şey oldu. Bir yandan rahatlama, bir yandan da panik. Çünkü ben susmayı bilmiyordum.
Eve dönerken camdan dışarı baktım. İnsanlar konuşarak yürüyordu, hayat devam ediyordu. Ben ise kendi içimde sessiz bir dünyaya çekiliyordum.
Sesin Gelmemesi İçin Ne Yapmalı? O Gün Öğrendiğim Şeyler
Eve döndükten sonra annem bana ballı ılık su hazırladı. Buhar dolu bir kap getirdi, yüzümü üzerine eğmemi söyledi. İlk başta gereksiz geldi ama denedim.
Sıcak buhar boğazıma değdiğinde sanki içimde donmuş bir şey çözülüyordu. O an fark ettim ki beden, ihmal edilince bağırmıyor; sadece sessizce kapanıyor.
O gün öğrendiğim şeyler vardı, ama bunları bir liste gibi değil, yaşadığım hâliyle anlatmak daha doğru:
İlk olarak susmak zorunda kalmak, insanı kendine yaklaştırıyor. Telefonu elime aldım ama kimseyle konuşmadım. Mesaj yazmak bile zor geldi. O an fark ettim ki ses sadece dışarıya değil, içeriye de akar.
Bol su içmek, ılık içecekler tüketmek… Bunlar basit gibi görünüyordu ama her yudumda boğazım biraz daha rahatlıyordu. Sanki içimdeki sertlik yumuşuyordu.
Bir de en zor olanı vardı: konuşmamak. Annem sürekli “konuşma” diyordu ama insan alışkanlıklarını bir anda bırakamıyor. Ben de istemsizce fısıldamaya çalıştım, sonra pişman oldum. Çünkü her fısıltı boğazımda küçük bir sızı bırakıyordu.
İçimden geçen en net düşünce şuydu: “Sesin gelmemesi için ne yapmalı?” sorusunun cevabı aslında sadece tedbir değil, aynı zamanda sabırdı.
O gün sabrı ilk kez bu kadar net hissettim.
Kayseri’nin Soğuk Akşamında Sessizliğe Alışmak
Akşam olduğunda şehir daha da sessizleşti. Pencerenin önüne oturdum. Dışarıda rüzgâr vardı ama içimdeki sessizlik daha güçlüydü.
Arkadaşlarım dışarı çıkmayı teklif etti, mesaj attılar. Gitmek istedim ama gidemedim. Çünkü konuşamayacağımı bilmek beni geri çekiyordu. İnsan bazen sadece sesiyle var olduğunu sanıyor.
O an fark ettim ki sessizlik korkutucu değilmiş; yanlış anlaşılmak korkutucuymuş.
Annem yanımda oturdu, elime sıcak çay verdi. Konuşmadık. Sadece birlikte sessiz kaldık. O sessizlikte garip bir huzur vardı. Belki de ilk defa kendimi anlatmak zorunda değildim.
Pencerenin buğusuna bir şeyler yazdım. Küçük harflerle: “İyileşiyorum.”
Sesim yoktu ama içim vardı.
Günlüklerime Düşen Notlar
Gece olduğunda günlük defterimi açtım. Yazmak bile zor geliyordu çünkü kelimeler sanki boğazımdan değil, daha derinden geliyordu.
Şunu yazdım:
“Bugün konuşamadım. Ama çok şey düşündüm. Belki de insanın bazen susması gerekiyor. Sesim gittiğinde fark ettim ki içimde ne kadar çok gürültü varmış.”
Sonra bir satır daha ekledim:
“Sesin gelmemesi için ne yapmalı diye soruyordum. Belki de bazen cevap, dışarıyı susturmak değil, içini dinlemekmiş.”
Kalemi bıraktığımda yorgundum ama tuhaf bir şekilde hafiflemiştim.
Çünkü sessizlik artık korkutucu değildi. Bir iyileşme biçimiydi.
İçimdeki Sessizliğin Öğrettikleri
Sitemizden Önerilen: Kadın hamile kalmaması için ne yapmalı ?
Günler geçtikçe sesim yavaş yavaş geri gelmeye başladı. Ama o ilk günün bıraktığı şey kolay kolay gitmedi.
Artık daha dikkatli konuşuyorum. Daha az bağırıyorum. Daha çok dinliyorum.
Çünkü sesimin kaybolduğu o kısa süre bana şunu öğretti: İnsan, sesini kaybettiğinde sadece konuşmayı değil, kendini de yeniden öğreniyor.
Kayseri’nin soğuk rüzgârı hâlâ aynı esiyor ama ben artık o rüzgârın içinde kendimi daha iyi duyuyorum.
“Sesin gelmemesi için ne yapmalı” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Smartdus ailesi olarak her zaman yanınızdayız!